Schemat spotkania ogólnego w przygotowaniu do Pierwszej Komunii

Uważasz to za ciekawe i wartościowe

W ramach programu „Z mamą i tatą do Pierwszej Komunii” proponujemy trzy ogólne spotkania formacyjne – rodziców i dzieci.

Nie „załatwiajmy” formacyjnego spotkania ogólnego Mszą Świętą z krótkim improwizowanym kazaniem, że „trzeba się dobrze przygotować” albo „niech po Mszy Świętej zostaną na chwilę rodzice dzieci pierwszokomunijnych”. Jeśli coś robimy, to nie dlatego, że mamy uspokoić swoje sumienie a w sprawozdanich kurialnych napisać „co miesiąc są spotkania przygotowujące do Pierwszej Komunii”.

Róbmy spotkania, ale z głową.

Najpierw postawmy sobie jakim celom mają służyć te spotkania.

  • Najpierw jest cel przypomnieniowo – mobilizacyjny. Spotkanie służy przypomnieniu i utrwaleniu, że to rodzice są odpowiedzialni za przygotowanie. Każde spotkanie otwiera dwumiesięczny cykl wykładania w kościele materiałów dla rodziców o czym rodzicom się przypomina, wyjaśnia o co w nich chodzi a także dodaje im się odwagi.
  • Drugim celem jest próba budowania wspólnoty, tworzenia więzi, „oswajania” się rodziców z księdzem (nie taki diabeł straszny).
  • Kolejnym celem jest głoszenie kerygmatu. Zadaniem księdza jest takie przepowiadanie, by budzić w rodzicach i umacniać wiarę. Jeśli się to uda to zawory w rodzicach trzymające zasoby katechetyczne puszczą i nastąpi ich przekaz na linii rodzice – dziecko.

Jak to w praktyce może wyglądać?

Najpierw przykład negatywny choć formalnie doskonały.

Do kościoła wchodzą rodzice i dzieci. Wchodzi też ksiądz, innym wejściem. Rodziny zajmują miejsca w ławkach a ksiądz przygotowuje się w zakrystii, może sprawdza, czy ma wszystkie pomoce, może coś uzgadnia jeszcze z ministrantami czy organistą.

Punktualnie rozpoczyna się nabożeństwo. Ksiądz wychodzi, trwa śpiew. W trakcie spotkania, zza ambony, ksiądz wygłasza kazanie, które wcześniej przygotował. Trzyma się przygotowanego tekstu.

Potem modlitwa, tak czy inna. Ogłoszenia i przypomnienia.

Pieśń na zakończenie. Wszyscy się rozchodzą, każdy inną drogą.

Formalnie doskonale, tylko te drogi…, które nigdy się nie skrzyżują.

Było spotkanie, ale może trafniejsze byłoby określenie – doskoczenie do siebie. Nawet jeśli nie jest to taktyka (a czasami taka jest) z pierwszej minuty i siedemnastej sekundy skeczu „Pan Śrubka” Kabaretu Moralnego Niepokoju (https://www.youtube.com/watch?v=91DX77dlVq0), to było to zmarnowaniem szansy – przyszli i poszli, ale się nie spotkali, nie „skrzyżowały się” ich drogi.

A co zrobić, by się skrzyżowały? Nie ma metod gwarantujących sukces, ale można wskazać pewne kierunki.

Najpierw to niech ksiądz wejdzie do kościoła wejściem dla wszystkich. Może to już być okazja, by się z kimś spotkać. Zagadać przed drzwiami czy w kruchcie, ukłonić się, uśmiechnąć, „pozaczepiać” dzieci.

Samo spotkanie niech wyjdzie ze sztywnych ram liturgii – dzwonek przy drzwiach do zakrystii, organy, liturgiczne stroje.

Elementy liturgiczne niech będą punktem całości o luźniejszym charakterze. Prowadzący ksiądz niech będzie przygotowany do powiedzenia jakiegoś komplemetu rodzicom, dobrego żartu. Niech nie będzie śmiertelnie poważny i znudzony, za to zdolny do improwizacji.

Niczego nie przedłużaj, niech wszystko ma swoje tempo.

Ważne, by na spotkaniu byli oboje rodzice i siedzieli po obu stronach swojego dziecka.

Przywitanie

Każde spotkanie rozpocznij od przywitania: ciepłego, życzliwego, przyjaznego.

Wyjdź do tego przywitania, nie chowaj się w prezbiterium. Nie zasłaniaj się ambonką. Załóż mikroport albo weź mikrofon do ręki i podejdź bliżej. A może macie takie miejsce w kościele, gdzie zmieszczą się wszyscy i w ogóle nie będzie potrzebne nagłośnienie a ty będziesz blisko?

Z dziećmi możesz przywitać się „aktywizująco”:

„Chciałbym każdemu dziecku podać rękę i zrobić żółwika, ale zajęłoby to nam za dużo czasu. Zamiast tego chcę wam pomachać a jak ktoś będzie się czuł zaczepiony tym pomachaniem, to niech mi odmacha.

Macham do dziewczynek…

Macham do chłopców…

Macham do tych, którzy mają okulary…

Macham do tych, którzy kibicują polskiej reprezentacji…

…którzy lubią matematykę…

…wf…

Nie przesadź z ilością a następnie pozaczepiaj rodziców.

…macham do rodziców, którzy mają tu chłopców…

…dziewczynki…

…do wszystkich…”

Powiedz coś miłego, skomplementuj, pochwal, doceń.

„Tak jakby wczoraj przynosiliście dzieci do chrztu a dzisiaj czas już na Pierwszą Komunię. Zleciało co? Uprzedzam, żebyście nie byli zaskoczeni, że jutro, najdalej pojutrze, przyjdą do was wasze pociechy i powiedzą: Tato, żenię się! Mamo, oświadczył mi się! Oznacza to, że warto już się przygotowywać do roli babci i dziadka. Ani się obejrzysz. Ale zanim będzie ślub i wesele, to mamy Pierwszą Komunię.”

„Szkoda, że mężczyźni w kościele nie mogą nosić czapek. Chętnie bym ją założył, tylko po to, by następnie zdjąć ją i ukłonić się wam do samej ziemi, czapką tę ziemię zamiatając, bo czapka z głów, przed każdym ojcem i każdą matką, która stara się dobrze wychować swoje dzieci i przekazać im te wartości, które są dla nich ważne.”

„Zazdroszczę wam. Czasem mi mówią >ojcze<, ale to nie jest tak jak własny syn, czy córka tak mówią do was.”

W tym i podobnym stylu.

Pomyśl, zaplanuj i zadbaj, by było to prawdziwe, szczere, autentyczne i dobrze powiedziane.

Próba śpiewu

Kolejny moduł to próba śpiewu. Pamiętaj, że celem tej próby nie jest śpiew. Owszem, przy okazji warto poćwiczyć śpiewy na uroczystość (przygotowanie darów, uwielbienie), ale celem próby śpiewu jest przede wszystkim, by wszyscy coś zrobili razem. Razem nie oznacza perfekcyjnego wykonania. Razem to może być też wspólny śmiech, że nam jeszcze nie wyszło.

Dlatego tej próby nie traktuj wyczynowo, tylko integracyjnie. I nie powinna trwać dłużej niż pięć minut.

Jak grasz na gitarze, to zagraj. Jak nie potrafisz i będzie grał organista to razem z nim (nawet jak nie umiesz śpiewać) rób z nim próbę śpiewu.

Kerygmat

Kolejny moduł to głoszenie kerygmatu. Na pierwszym spotkaniu dłużej na kolejnych krócej wyjaśnij, że nade wszystko wszyscy potrzebujemy wiary, jej umocnienia.

Nie rób specjalnej Liturgii Słowa z rozbudowanymi czytaniami i śpiewami. Po prostu przeczytaj fragment Biblii i powiedz kazanie.

W kazaniu strzeż się moralizowania, połajanekj i zgłaszania pretensji. Głoś kerygmat, módl się do Ducha Świętego, włóż w to serce. Owoce z ufnością zostaw Bogu.

Nie rozdzielaj treści kerygmatu między poszczególne spotkania, są zbyt oddalone od siebie. W każdym kazaniu niech będzie całość, nawet jeśli to bedzie kerygmat, gdzie nie wybrzmią wszystkie „punkty” kerygmatu. Taki kerygmat „w częściach” może być tylko w białym tygodniu.

Modlitwa

To czas na modlitwę wstawienniczą. Módl się ty za rodziców i dzieci i „wymuś” taką modlitwę za dzieci u rodziców. Po prostu postaw ich w takiej sytuacji, że będą to robić.

Obrzędy poniżej inspirowane są obrzędami włączenia do deuterokatechumenatu Ruchu Światło-Życie (Dziesięć kroków ku dojrzałości chrześcijańskiej. Pomoce formacyjne do spotkań i celebracji, Krościenko 2000), które z kolei oparte są na Obrzędach Chrześcijańskiego Wtajemniczenia Dorosłych.

Na początku poproś o powstanie i podaj od siebie wezwania modlitwy wiernych, 4-5 krótkich wezwań. Najlepiej gdyby inspirowane były twoim kazaniem.

Potem niech usiądą a ty powiedz: Chcę się uroczyście pomodlić nad dziećmi i ich rodzicami. Chcę także, by rodzice pomodlili się nad swoimi dziećmi. Gdy usłyszycie imię i nazwisko (jeśli grupa jest mała to można nazwiska opuścić) to niech dziecko powie „jestem” a cała rodzina niech uklęknie w ławce.

W czasie tego obrzędu będę zadawał pytania o waszą gotowość a wy będziecie wszyscy odpowiadać „Jesteśmy gotowi”. Oczywiście pod warunkiem, że jest się gotowym. Jak ktoś nie jest gotowy to niech tylko mruczy coś pod nosem albo modli się jak umie, by stał się gotowy.

Celebrans: Bracia, Bóg „tych, których od wieków poznał, tych też przeznaczył, aby się stali na wzór obrazu Jego Syna, aby On był pierworodny między wielu braćmi. Tych zaś, których przeznaczył, tych też powołał, a których powołał, tych też usprawiedliwił” (Rz 8, 29-30).

Wśród nich jesteście i wy, którzy pragnąc głębiej poznać Boga wchodzicie na drogę przygotowania do przyjęcia Pierwszej Komunii.

Wywołuję was: N.N.N… Czytaj kolejno imiona (i nazwiska) dzieci.

Dzieci i rodzice klękają.

Celebrans: Oto otwiera się dla was droga do ołtarza Chrystusa. Czeka już na was Prawdziwe Ciało i Prawdziwa Krew, które poznajemy przez wiarę. Nie jesteście na niej sami, są przy was wasi rodzice – mama i tata.

Czy jesteście jako rodzina gotowi na rozmowę o Bogu i poznawanie Go?

„Jesteśmy gotowi”

Czy jesteście gotowi, by w rodzinie modlić się razem?

„Jesteśmy gotowi”

Czy jesteście gotowi, by razem słuchać Boga w słowach Pisnma Świętego?

„Jesteśmy gotowi”

Czy jesteście gotowi razem razem przeżywać niedzielną Eucharystię?

„Jesteśmy gotowi”.

Odmów teraz modlitwę:

C: A teraz, abyście mogli wytrwać na obranej drodze, odmówię w mocy Chrystusa i Jego Ducha nad wami modlitwę o oddalenie od was wszelkich wpływów złego ducha, który chciałby was sprowadzić z dobrej drogi. Pochylcie głowy wasze.

Modli się z rękoma wyciągniętymi nad rodzinamis:

C: Panie, Boże wszechmogący, Ty stworzyłeś człowieka na obraz i podobieństwo swoje w świętości i sprawiedliwości; kiedy zgrzeszył, nie opuściłeś go, ale w mądrości swojej przewidziałeś zbawienie przez wcielenie Twojego Syna; wybaw te sługi Twoje i uwolnij od wszelkiego zła i od niewoli nieprzyjaciela.

Niech opuści ich serca duch kłamstwa, pożądliwości i nieprawości. Przyjmij ich do Królestwa Twego, otwórz oczy ich serca, aby poznali Twoją Ewangelię i jako synowie światłości, należąc do świętego Kościoła Twojego, dawali świadectwo prawdzie i wypełniali czyny miłości według Twoich przykazań.

Przez Chrystusa, Pana naszego.

W: Amen.

Powiedz: Będę się teraz zwracał tylko do rodziców. Będę was prosił, by w odpowiedniej chwili kciukiem robić na swoim czole, swoich oczach, uszach, ustach i sercu małe krzyżyki. I to samo potem na czole, oczach, uszach i sercu swojego dziecka. To nie jest jakiś mój wymysł, tak postępował Kościół od starożytności, od czasów kiedy spotykał się potajemnie, w katakumbach, gdy był prześladowany. Czyńcie ten znak z wiarą i największym szacunkiem.

C: Rodzice, przyjmijcie krzyż na czole. Sam Chrystus umacnia was znakiem swojej miłości i zwycięstwa.

C: Uczyńcie teraz ten znak na czole waszego dziecka.

C: Rodzice, uczyńcie znak krzyża na swoich uszach, abyście usłyszeli głos Pana.

C: Uczyńcie teraz ten znak na uszach waszego dziecka.

C: Uczyńcie znak krzyża na swoich oczach, abyście dostrzegli światło Boże.

C: Uczyńcie teraz ten znak na oczach waszego dziecka.

C: Uczyńcie znak krzyża na swoich ustach, abyście odpowiedzieli słowu Bożemu.

C: Uczyńcie teraz ten znak na ustach waszego dziecka.

C: Uczyńcie znak krzyża na sercu, aby przez wiarę Chrystus w nim zamieszkał.

C: Uczyńcie teraz ten znak na sercu waszego dziecka.

Powiedz: Pobłogosławię teraz was wszystkich a wy, rodzice i dzieci, uważnie zróbcie znak krzyża na sobie.

C: Naznaczcie siebie znakiem krzyża, abyście przyjęli słodkie jarzmo Chrystusa.

Znaczę was wszystkich w imię Ojca + i Syna, i Ducha Świętego, abyście żyli na wieki wieków.

W: Amen.

Powiedz: Proszę teraz rodziców, by jeszcze sami pobłogosławili swoje dziecko. Powiedz: „Niech cię Bóg błogosławi” i uczyń w powietrzu, nad dzieckiem znak krzyża.

Pokaż jak.

C: Pobłogosławcie swoje dzieci.

C: A teraz pocałujcie. To chyba każdy potrafi?

Na koniec:

C: Módlmy się.

Wszechmogący Boże, Ty przez krzyż i zmartwychwstanie Twojego Syna przywróciłeś życie swojemu ludowi; spraw, prosimy, aby ci słudzy Twoi, których naznaczyliśmy Krzyżem, wstępowali w ślady Chrystusa i okazywali swoim życiem i postępowaniem zbawczą moc Krzyża. Przez Chrystusa, Pana naszego.

W: Amen.

Rozdawanie pamiątek

Na trzech ogólnych spotkaniach dzieci powinny coś dostać. Proponujemy różaniec, Nowy Testament, książeczkę do nabożeństwa. Dobrze, żeby to był dar parafii dla dzieci.

Na początku powiedz, co dzieci dostaną, co to znaczy, zachęć do korzystania.

Jeśli trzeba to rzeczy te poświęć. Następnie poproś by rodziny podchodziły do ołtarza. Tam na jakimś stoliku, koszyku, powinny być te rzeczy. Niech sięgnie po nie ojciec lub mama i wręczy dziecku. Nie ksiądz ma wręczać, ale rodzic.

Zakończenie

Jeśli trzeba to jakieś ogłoszenia.

Powiedz: Kończy się nasze nabożeństwo. Nie będzie błogosławieństwa, bo już było. Zaśpiewamy pieśń a ja w tym czasie stanę z tyłu kościoła i chciałbym pożegnać uściśnieniem ręki każdego, kto z kościoła będzie wychodził.

Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus.

Stań na końcu i pożegnaj się serdecznie z wszystkimi.

Uważasz to za ciekawe i wartościowe

4 thoughts to “Schemat spotkania ogólnego w przygotowaniu do Pierwszej Komunii”

  1. Scenariusz dobry; jednak realny do wykonania tylko przez księży. którzy s ł u ż ą Kosciołowi – „książętom” się to n ie uda…

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *